Katechizm dogmatyczno-historyczny

Nikt z nas nie waży się robić innym naukom zarzutów bez znajomości przedmiotu, religia jedna stanowi wyjątek. Do rozprawiania o niej bierze się każdy bezwarunkowo, zazwyczaj ten nawet, który ma najmniej praw do tego, spokojny, że nie znajdzie oponenta, bo w ogólności nadzwyczaj rzadkie wyjątki mają o nauce tej jakiekolwiek wyobrażenie. I cóż stąd wynika? Oto, że tłumacząc wszelkie kwestie religijne po swojemu, czynimy Kościołowi zarzuty zupełnie niesłuszne, i obałamucamy umysły młodego pokolenia, które wzrasta z zarodem niewiary.
Dotychczasowy system nauczania religii, szczególniej w domach prywatnych, zapobiec temu nie mógł. Zazwyczaj uczyliśmy katechizmu w latach, w których dziecko pojąć go zupełnie nie było zdolne, a doza homeopatyczna, i najczęściej fałszywie zaordynowana, miała mu być tarczą i przewodnikiem na drodze życia.
Cóż więc dziwnego, że taką tarczę lada pocisk uszkodził, że takiego przewodnika każdy na manowce wyprowadzić zdołał? Co dziwnego, że dzisiaj egoizm zastąpił miejsce miłości bliźniego, często ośmieszonej i wyszydzonej; cielec złoty — miejsce Boga; rozpacz — poddanie się woli wyższej; nieukontentowanie i niechęć — prawdziwe zadowolenie? Że widzimy zabiegi i troski bez skutku, bo bez wiary w Opatrzność, bluźnierstwa w miejscu modlitwy, żal do wszystkiego i wszystkich w miejscu prawdziwego spokoju i szczęścia, a to skutkiem nieznajomości nauki, która zbadana, poznana, jest istotnym światłem i jedyną wskazówką życia, latarnią, o którą odbijają się fale morza, nie uszkadzając jej; lecz gruntownie niezbadaną, lada wiaterek zachwiać a nawet obalić potrafi.
Nauka religii nie jest więc nauką podrzędną, jest, a raczej powinna być, fundamentem całego gmachu wychowania i wykształcenia.

Feliksa Eger, Katechizm dogmatyczno-historyczny, ISBN 978-83-67650-43-4, Wydawnictwo Magna Polonia, Mysłowice 2025, format: 205x145, ss. 502, oprawa twarda