Obniżka! Cywilizacja nr 25 'O szczęściu' Zobacz większe

Cywilizacja nr 25 "O szczęściu"

Nowy produkt

Odróżnić szczęście od „szczęścia"...

Czy pamiętają Państwo Bajkę Henryka Sienkiewicza, bodaj najkrótszy, liczący zaledwie 36 wersów druku, utwór autora Trylogii? Owa literacka miniaturka w szczególny sposób koresponduje z niniejszym, 25 numerem „Cywilizacji" poświęconym szczęściu i mogłaby posłużyć jako jego motto. Bajka opowiada o tym, jak przy kolebce nowo narodzonej księżniczki zebrały się wróżki ze swymi cudownymi darami, mającymi zapewnić jej szczęście na całe życie. Pierwsza z wróżek obdarzyła malutką cudowną twarzą, druga dała jej zachwycające oczy, trzecia - wysmukłą postać, czwarta - wszelkie skarby ukryte w ziemi. Na koniec odezwała się królowa wróżek: „Piękność ludzi i kwiatów więdnie. Urocze oczy gasną wraz z młodością, (...) a wiatr pochyla wysmukłe postaci. Złota kto nie rozdziela między ludźmi, ten budzi ich nienawiść, a kto je rozdzieli, temu pustka zostaje w skrzyni. Przeto nietrwałe są wasze dary. (...) Ja jej dam dobroć. Słońce jest wspaniałe i jasne, ale gdyby nie ogrzewało ziemi, byłoby tylko martwo świecącą bryłą. Dobroć serca jest tym, czym ciepło słońca: ona daje życie. Piękność bez dobroci jest jako świątynia bez bóstwa. Oczy mogą podziwiać taką świątynię, ale dusza nie znajdzie w niej ukojenia. Bogactwo bez dobroci jest tylko ogniem, który pali i niszczy (...). Wiedzcie, że wasze dary mijają, a dobroć trwa: jest ona jak źródło, z którego im więcej wody wyczerpiesz, tym więcej ci jej napłynie"
Podobne przesłanie, tyle że nie w konwencji baśniowej utrzymane lecz zawierające się we wnikliwych rozważaniach filozoficznych, znajdą Państwo w prezentowanych na naszych łamach artykułach pióra m.in. ks. B. Czupryna i ks. M. Dziewieckiego, dr B. Kiereś i dr I. Chłodnej. Autorzy ci przypominają, o konieczności rozróżniania między tym, co potocznie zwykło się nazywać „szczęściem" (a jest zaledwie przelotną przyjemnością natury zmysłowej lub doraźną satysfakcją z dóbr materialnych, sukcesów zawodowych itp.), a szczęściem prawdziwym, nieprzemijającym, jakie daje oparta na miłości Boga i bliźniego szlachetność duszy, do której człowiek zmierza drogą Dobra, Prawdy i Piękna.
Cennym i interesującym dopełnieniem tych rozważań są materiały przybliżające refleksje o szczęściu myślicieli epoki starożytnej: Platona i Arystotelesa, uczonych XX-wiecznych: W. Tatarkiewicza i M. Grzywak-Kaczyńskiej oraz Adhortacji apostolskiej Pawła VI Gaudete in Domino.
Ponadto w numerze m.in.: prezentacja doktryn o szczęściu obecnych w głównych niechrześcijańskich religiach świata, artykuł demaskujący zło, jakie niesie ruch New Age, który uważa się za przewodnika ludzkości w drodze do szczęścia, kilka skłaniających do przemyśleń felietonów i stałe rubryki oraz publikacje cykliczne również ludzkiemu szczęściu poświęcone.
Wszystkie anonsowane tu teksty poprzedza biografia niedawno zmarłego, blisko związanego z naszym periodykiem i Fundacją Servire Veritati, świętej, nieodżałowanej pamięci Ojca Profesora Mieczysława Alberta Krąpca. Ten wybitny filozof pisał w eseju Moralność spełnieniem dobra: „Wraz z obudzeniem się naszego poznania, naszego rozumu, od razu odzywa się w nas pragnienie szczęścia jawiące się jako pragnienie dobra. A pragnienie dobra i szczęścia jest niczym innym, jak jeszcze nieuświadomionym - ale mającym być uświadomionym - pragnieniem samego Boga, osiągnięcia Go i nieodwracalnego zjednoczenia się z nim".
Niech ta wspaniała i mądra refleksja towarzyszy przy lekturze naszego pisma, która - w co chcielibyśmy wierzyć - pozwoli Państwu usystematyzować (a być może, również zrewidować) swoje własne myśli o szczęściu.
REDAKCJA

ISSN 1643-3637, Fundacja Servire Veritati, Instytut Edukacji Narodowej, Lublin 2008, ss. 208, format: 166x240 ,  oprawa miękka

Wysyłka w przeciągu 1-5 dni roboczych

Więcej szczegółów

8,00 zł brutto

-13,00 zł

21,00 zł brutto

Dodaj do listy życzeń

Więcej informacji

Odróżnić szczęście od „szczęścia"...

Czy pamiętają Państwo Bajkę Henryka Sienkiewicza, bodaj najkrótszy, liczący zaledwie 36 wersów druku, utwór autora Trylogii? Owa literacka miniaturka w szczególny sposób koresponduje z niniejszym, 25 numerem „Cywilizacji" poświęconym szczęściu i mogłaby posłużyć jako jego motto. Bajka opowiada o tym, jak przy kolebce nowo narodzonej księżniczki zebrały się wróżki ze swymi cudownymi darami, mającymi zapewnić jej szczęście na całe życie. Pierwsza z wróżek obdarzyła malutką cudowną twarzą, druga dała jej zachwycające oczy, trzecia - wysmukłą postać, czwarta - wszelkie skarby ukryte w ziemi. Na koniec odezwała się królowa wróżek: „Piękność ludzi i kwiatów więdnie. Urocze oczy gasną wraz z młodością, (...) a wiatr pochyla wysmukłe postaci. Złota kto nie rozdziela między ludźmi, ten budzi ich nienawiść, a kto je rozdzieli, temu pustka zostaje w skrzyni. Przeto nietrwałe są wasze dary. (...) Ja jej dam dobroć. Słońce jest wspaniałe i jasne, ale gdyby nie ogrzewało ziemi, byłoby tylko martwo świecącą bryłą. Dobroć serca jest tym, czym ciepło słońca: ona daje życie. Piękność bez dobroci jest jako świątynia bez bóstwa. Oczy mogą podziwiać taką świątynię, ale dusza nie znajdzie w niej ukojenia. Bogactwo bez dobroci jest tylko ogniem, który pali i niszczy (...). Wiedzcie, że wasze dary mijają, a dobroć trwa: jest ona jak źródło, z którego im więcej wody wyczerpiesz, tym więcej ci jej napłynie"
Podobne przesłanie, tyle że nie w konwencji baśniowej utrzymane lecz zawierające się we wnikliwych rozważaniach filozoficznych, znajdą Państwo w prezentowanych na naszych łamach artykułach pióra m.in. ks. B. Czupryna i ks. M. Dziewieckiego, dr B. Kiereś i dr I. Chłodnej. Autorzy ci przypominają, o konieczności rozróżniania między tym, co potocznie zwykło się nazywać „szczęściem" (a jest zaledwie przelotną przyjemnością natury zmysłowej lub doraźną satysfakcją z dóbr materialnych, sukcesów zawodowych itp.), a szczęściem prawdziwym, nieprzemijającym, jakie daje oparta na miłości Boga i bliźniego szlachetność duszy, do której człowiek zmierza drogą Dobra, Prawdy i Piękna.
Cennym i interesującym dopełnieniem tych rozważań są materiały przybliżające refleksje o szczęściu myślicieli epoki starożytnej: Platona i Arystotelesa, uczonych XX-wiecznych: W. Tatarkiewicza i M. Grzywak-Kaczyńskiej oraz Adhortacji apostolskiej Pawła VI Gaudete in Domino.
Ponadto w numerze m.in.: prezentacja doktryn o szczęściu obecnych w głównych niechrześcijańskich religiach świata, artykuł demaskujący zło, jakie niesie ruch New Age, który uważa się za przewodnika ludzkości w drodze do szczęścia, kilka skłaniających do przemyśleń felietonów i stałe rubryki oraz publikacje cykliczne również ludzkiemu szczęściu poświęcone.
Wszystkie anonsowane tu teksty poprzedza biografia niedawno zmarłego, blisko związanego z naszym periodykiem i Fundacją Servire Veritati, świętej, nieodżałowanej pamięci Ojca Profesora Mieczysława Alberta Krąpca. Ten wybitny filozof pisał w eseju Moralność spełnieniem dobra: „Wraz z obudzeniem się naszego poznania, naszego rozumu, od razu odzywa się w nas pragnienie szczęścia jawiące się jako pragnienie dobra. A pragnienie dobra i szczęścia jest niczym innym, jak jeszcze nieuświadomionym - ale mającym być uświadomionym - pragnieniem samego Boga, osiągnięcia Go i nieodwracalnego zjednoczenia się z nim".
Niech ta wspaniała i mądra refleksja towarzyszy przy lekturze naszego pisma, która - w co chcielibyśmy wierzyć - pozwoli Państwu usystematyzować (a być może, również zrewidować) swoje własne myśli o szczęściu.
REDAKCJA

ISSN 1643-3637, Fundacja Servire Veritati, Instytut Edukacji Narodowej, Lublin 2008, ss. 208, format: 166x240 ,  oprawa miękka

Opinie

Na razie nie dodano żadnej recenzji.

Napisz opinię

Cywilizacja nr 25 "O szczęściu"

Cywilizacja nr 25 "O szczęściu"

Odróżnić szczęście od „szczęścia"...

Czy pamiętają Państwo Bajkę Henryka Sienkiewicza, bodaj najkrótszy, liczący zaledwie 36 wersów druku, utwór autora Trylogii? Owa literacka miniaturka w szczególny sposób koresponduje z niniejszym, 25 numerem „Cywilizacji" poświęconym szczęściu i mogłaby posłużyć jako jego motto. Bajka opowiada o tym, jak przy kolebce nowo narodzonej księżniczki zebrały się wróżki ze swymi cudownymi darami, mającymi zapewnić jej szczęście na całe życie. Pierwsza z wróżek obdarzyła malutką cudowną twarzą, druga dała jej zachwycające oczy, trzecia - wysmukłą postać, czwarta - wszelkie skarby ukryte w ziemi. Na koniec odezwała się królowa wróżek: „Piękność ludzi i kwiatów więdnie. Urocze oczy gasną wraz z młodością, (...) a wiatr pochyla wysmukłe postaci. Złota kto nie rozdziela między ludźmi, ten budzi ich nienawiść, a kto je rozdzieli, temu pustka zostaje w skrzyni. Przeto nietrwałe są wasze dary. (...) Ja jej dam dobroć. Słońce jest wspaniałe i jasne, ale gdyby nie ogrzewało ziemi, byłoby tylko martwo świecącą bryłą. Dobroć serca jest tym, czym ciepło słońca: ona daje życie. Piękność bez dobroci jest jako świątynia bez bóstwa. Oczy mogą podziwiać taką świątynię, ale dusza nie znajdzie w niej ukojenia. Bogactwo bez dobroci jest tylko ogniem, który pali i niszczy (...). Wiedzcie, że wasze dary mijają, a dobroć trwa: jest ona jak źródło, z którego im więcej wody wyczerpiesz, tym więcej ci jej napłynie"
Podobne przesłanie, tyle że nie w konwencji baśniowej utrzymane lecz zawierające się we wnikliwych rozważaniach filozoficznych, znajdą Państwo w prezentowanych na naszych łamach artykułach pióra m.in. ks. B. Czupryna i ks. M. Dziewieckiego, dr B. Kiereś i dr I. Chłodnej. Autorzy ci przypominają, o konieczności rozróżniania między tym, co potocznie zwykło się nazywać „szczęściem" (a jest zaledwie przelotną przyjemnością natury zmysłowej lub doraźną satysfakcją z dóbr materialnych, sukcesów zawodowych itp.), a szczęściem prawdziwym, nieprzemijającym, jakie daje oparta na miłości Boga i bliźniego szlachetność duszy, do której człowiek zmierza drogą Dobra, Prawdy i Piękna.
Cennym i interesującym dopełnieniem tych rozważań są materiały przybliżające refleksje o szczęściu myślicieli epoki starożytnej: Platona i Arystotelesa, uczonych XX-wiecznych: W. Tatarkiewicza i M. Grzywak-Kaczyńskiej oraz Adhortacji apostolskiej Pawła VI Gaudete in Domino.
Ponadto w numerze m.in.: prezentacja doktryn o szczęściu obecnych w głównych niechrześcijańskich religiach świata, artykuł demaskujący zło, jakie niesie ruch New Age, który uważa się za przewodnika ludzkości w drodze do szczęścia, kilka skłaniających do przemyśleń felietonów i stałe rubryki oraz publikacje cykliczne również ludzkiemu szczęściu poświęcone.
Wszystkie anonsowane tu teksty poprzedza biografia niedawno zmarłego, blisko związanego z naszym periodykiem i Fundacją Servire Veritati, świętej, nieodżałowanej pamięci Ojca Profesora Mieczysława Alberta Krąpca. Ten wybitny filozof pisał w eseju Moralność spełnieniem dobra: „Wraz z obudzeniem się naszego poznania, naszego rozumu, od razu odzywa się w nas pragnienie szczęścia jawiące się jako pragnienie dobra. A pragnienie dobra i szczęścia jest niczym innym, jak jeszcze nieuświadomionym - ale mającym być uświadomionym - pragnieniem samego Boga, osiągnięcia Go i nieodwracalnego zjednoczenia się z nim".
Niech ta wspaniała i mądra refleksja towarzyszy przy lekturze naszego pisma, która - w co chcielibyśmy wierzyć - pozwoli Państwu usystematyzować (a być może, również zrewidować) swoje własne myśli o szczęściu.
REDAKCJA

ISSN 1643-3637, Fundacja Servire Veritati, Instytut Edukacji Narodowej, Lublin 2008, ss. 208, format: 166x240 ,  oprawa miękka

Copyright © 2017 Fundacja Servire Veritati Instytut Edukacji Narodowej. Wykonanie: Nazwa.pl