Cywilizacja nr 47 'Polski logos i ethos' Zobacz większe

Cywilizacja nr 47 "Polski logos i ethos"

Nowy produkt

Zgłębić ducha narodu...

„Polak jest olbrzym, a człowiek w Polaku jest karzeł" - pisał C. K. Norwid jesienią 1862 r. w liście do Michaliny z Dziekońskich Zaleskiej, zdegustowany jałowymi sporami ideologicznymi wśród osiadłych w Paryżu rodaków. Ta gorzka refleksja nie straciła dziś nic ze swej aktualności: potwierdzają to dziesiątki przykładów z zakresu polskiej polityki, stosunków społecznych, zjawisk w sferze kultury, a nawet - wśród sytuacji mających miejsce w rodzinnych kręgach. Aby nadać „człowiekowi w Polaku" właściwy, godny wymiar, trzeba przywrócić należną rangę tym wartościom, które definiują się jako nasz własny logos - czyli myśl twórcza i szlachetna, inspirowana duchem Ewangelii oraz jako ethos - czyn wcielający ową myśl w życie. Istotę polskiego logosu i ethosu w aspekcie narodowej tradycji i kultury analizują dziś na łamach „Cywilizacji" nasi znakomici Autorzy.
Tematu owego nie sposób rozpatrywać bez uwzględnienia filozoficznych oraz historycznych rozważań F. Konecznego, toteż najważniejsze teksty numeru nawiązują do dorobku tego wielkiego myśliciela. Inne, niemniej ciekawe publikacje wskazują na umiłowanie wolności, poszanowanie narodowej spuścizny dziejów i obyczaju, przywiązanie do wiary ojców i żarliwy patriotyzm - jako na czynniki, które rodzime myśli i czyny ukształtowały, stanowią także i dziś o ich wizerunku i są skuteczną przeciwwagą dla panoszącego się współcześnie relatywizmu.
W uzupełnieniu owych treści niech nam wolno będzie zadedykować Państwu fragment powstałej półtora wieku temu Pieśni o ziemi naszej W. Pola, jaki bez przesady można uznać za kwintesencję cech narodowego logosu i ethosu Polaków: „Bóg choć dojmie, błogosławi / I dał szczodrą ręką z nieba / Narodowi, co mu trzeba. / Jako ojciec - Staszic prawi: / «Dał mu chleba i stal twardą, / Złota, srebra - jedno w miarę!» / Serce czułe - dumę hardą - / Miękką wolę - silną wiarę - / Kraj otwarty - miłość kraju - / Złych sąsiadów - ramię silne - / Mądrość złożył w obyczaju / I dał czucie nieomylne! [...] Bo to lud, co krew ma w żyłach, / A krew pono nie jest lodem! / Lud to z Pana Boga rodem, / Toteż czuje się na siłach. / Gdy pracuje - to już szczerze, / Kiedy sądzi - to z powagą, / Gdy się modli - w dobrej wierze, / A gdy mówi - to rzecz nagą! / Kiedy kocha - to serdecznie, / Lecz nie bardzo tam bezpiecznie, / Gdzie po wroga godzi składzie: / Bo się bije rad w gromadzie / I co pocznie za gromadą, / To za wspólną czyni radą".
Mając nadzieję, że strofy powyższe okażą się dziś stosownym zaproszeniem do lektury naszego periodyku i związanej z nią refleksji, wierzymy, iż czas poświęcony temu numerowi „Cywilizacji" uznają Państwo za pożytecznie wykorzystany.

REDAKCJA

ISSN 1643-3637, Fundacja Servire Veritati, Instytut Edukacji Narodowej, Lublin 2013, ss. 200, format: 166 x 240 , miękka oprawa

Wysyłka w przeciągu 1-5 dni roboczych

Więcej szczegółów

25,00 zł brutto

Dodaj do listy życzeń

Więcej informacji

Zgłębić ducha narodu...

„Polak jest olbrzym, a człowiek w Polaku jest karzeł" - pisał C. K. Norwid jesienią 1862 r. w liście do Michaliny z Dziekońskich Zaleskiej, zdegustowany jałowymi sporami ideologicznymi wśród osiadłych w Paryżu rodaków. Ta gorzka refleksja nie straciła dziś nic ze swej aktualności: potwierdzają to dziesiątki przykładów z zakresu polskiej polityki, stosunków społecznych, zjawisk w sferze kultury, a nawet - wśród sytuacji mających miejsce w rodzinnych kręgach. Aby nadać „człowiekowi w Polaku" właściwy, godny wymiar, trzeba przywrócić należną rangę tym wartościom, które definiują się jako nasz własny logos - czyli myśl twórcza i szlachetna, inspirowana duchem Ewangelii oraz jako ethos - czyn wcielający ową myśl w życie. Istotę polskiego logosu i ethosu w aspekcie narodowej tradycji i kultury analizują dziś na łamach „Cywilizacji" nasi znakomici Autorzy.
Tematu owego nie sposób rozpatrywać bez uwzględnienia filozoficznych oraz historycznych rozważań F. Konecznego, toteż najważniejsze teksty numeru nawiązują do dorobku tego wielkiego myśliciela. Inne, niemniej ciekawe publikacje wskazują na umiłowanie wolności, poszanowanie narodowej spuścizny dziejów i obyczaju, przywiązanie do wiary ojców i żarliwy patriotyzm - jako na czynniki, które rodzime myśli i czyny ukształtowały, stanowią także i dziś o ich wizerunku i są skuteczną przeciwwagą dla panoszącego się współcześnie relatywizmu.
W uzupełnieniu owych treści niech nam wolno będzie zadedykować Państwu fragment powstałej półtora wieku temu Pieśni o ziemi naszej W. Pola, jaki bez przesady można uznać za kwintesencję cech narodowego logosu i ethosu Polaków: „Bóg choć dojmie, błogosławi / I dał szczodrą ręką z nieba / Narodowi, co mu trzeba. / Jako ojciec - Staszic prawi: / «Dał mu chleba i stal twardą, / Złota, srebra - jedno w miarę!» / Serce czułe - dumę hardą - / Miękką wolę - silną wiarę - / Kraj otwarty - miłość kraju - / Złych sąsiadów - ramię silne - / Mądrość złożył w obyczaju / I dał czucie nieomylne! [...] Bo to lud, co krew ma w żyłach, / A krew pono nie jest lodem! / Lud to z Pana Boga rodem, / Toteż czuje się na siłach. / Gdy pracuje - to już szczerze, / Kiedy sądzi - to z powagą, / Gdy się modli - w dobrej wierze, / A gdy mówi - to rzecz nagą! / Kiedy kocha - to serdecznie, / Lecz nie bardzo tam bezpiecznie, / Gdzie po wroga godzi składzie: / Bo się bije rad w gromadzie / I co pocznie za gromadą, / To za wspólną czyni radą".
Mając nadzieję, że strofy powyższe okażą się dziś stosownym zaproszeniem do lektury naszego periodyku i związanej z nią refleksji, wierzymy, iż czas poświęcony temu numerowi „Cywilizacji" uznają Państwo za pożytecznie wykorzystany.

REDAKCJA

ISSN 1643-3637, Fundacja Servire Veritati, Instytut Edukacji Narodowej, Lublin 2013, ss. 200, format: 166 x 240 , miękka oprawa

Opinie

Na razie nie dodano żadnej recenzji.

Napisz opinię

Cywilizacja nr 47 "Polski logos i ethos"

Cywilizacja nr 47 "Polski logos i ethos"

Zgłębić ducha narodu...

„Polak jest olbrzym, a człowiek w Polaku jest karzeł" - pisał C. K. Norwid jesienią 1862 r. w liście do Michaliny z Dziekońskich Zaleskiej, zdegustowany jałowymi sporami ideologicznymi wśród osiadłych w Paryżu rodaków. Ta gorzka refleksja nie straciła dziś nic ze swej aktualności: potwierdzają to dziesiątki przykładów z zakresu polskiej polityki, stosunków społecznych, zjawisk w sferze kultury, a nawet - wśród sytuacji mających miejsce w rodzinnych kręgach. Aby nadać „człowiekowi w Polaku" właściwy, godny wymiar, trzeba przywrócić należną rangę tym wartościom, które definiują się jako nasz własny logos - czyli myśl twórcza i szlachetna, inspirowana duchem Ewangelii oraz jako ethos - czyn wcielający ową myśl w życie. Istotę polskiego logosu i ethosu w aspekcie narodowej tradycji i kultury analizują dziś na łamach „Cywilizacji" nasi znakomici Autorzy.
Tematu owego nie sposób rozpatrywać bez uwzględnienia filozoficznych oraz historycznych rozważań F. Konecznego, toteż najważniejsze teksty numeru nawiązują do dorobku tego wielkiego myśliciela. Inne, niemniej ciekawe publikacje wskazują na umiłowanie wolności, poszanowanie narodowej spuścizny dziejów i obyczaju, przywiązanie do wiary ojców i żarliwy patriotyzm - jako na czynniki, które rodzime myśli i czyny ukształtowały, stanowią także i dziś o ich wizerunku i są skuteczną przeciwwagą dla panoszącego się współcześnie relatywizmu.
W uzupełnieniu owych treści niech nam wolno będzie zadedykować Państwu fragment powstałej półtora wieku temu Pieśni o ziemi naszej W. Pola, jaki bez przesady można uznać za kwintesencję cech narodowego logosu i ethosu Polaków: „Bóg choć dojmie, błogosławi / I dał szczodrą ręką z nieba / Narodowi, co mu trzeba. / Jako ojciec - Staszic prawi: / «Dał mu chleba i stal twardą, / Złota, srebra - jedno w miarę!» / Serce czułe - dumę hardą - / Miękką wolę - silną wiarę - / Kraj otwarty - miłość kraju - / Złych sąsiadów - ramię silne - / Mądrość złożył w obyczaju / I dał czucie nieomylne! [...] Bo to lud, co krew ma w żyłach, / A krew pono nie jest lodem! / Lud to z Pana Boga rodem, / Toteż czuje się na siłach. / Gdy pracuje - to już szczerze, / Kiedy sądzi - to z powagą, / Gdy się modli - w dobrej wierze, / A gdy mówi - to rzecz nagą! / Kiedy kocha - to serdecznie, / Lecz nie bardzo tam bezpiecznie, / Gdzie po wroga godzi składzie: / Bo się bije rad w gromadzie / I co pocznie za gromadą, / To za wspólną czyni radą".
Mając nadzieję, że strofy powyższe okażą się dziś stosownym zaproszeniem do lektury naszego periodyku i związanej z nią refleksji, wierzymy, iż czas poświęcony temu numerowi „Cywilizacji" uznają Państwo za pożytecznie wykorzystany.

REDAKCJA

ISSN 1643-3637, Fundacja Servire Veritati, Instytut Edukacji Narodowej, Lublin 2013, ss. 200, format: 166 x 240 , miękka oprawa

Produkty powiązane

    Copyright © 2019 Fundacja Servire Veritati Instytut Edukacji Narodowej. Wykonanie: Nazwa.pl