Obniżka! Cywilizacja nr 26 'O młodość z charakterem' Zobacz większe

Cywilizacja nr 26 "O młodość z charakterem"

Nowy produkt

Wychować mocarzy!

„O młodość z charakterem" - takie hasło przeczytali Państwo na okładce najnowszego 26 numeru kwartalnika „Cywilizacja". Jaki sens owo hasło zawiera? Słownik wyrazów obcych objaśnia, iż rzeczownik „charakter" (pochodzący od czasownika charassein - „zarysować", „wyryć", „naznaczyć bruzdami") w klasycznej grece oznaczał „piętno", „cechę wyróżniającą". Owo szczególne „piętno" „wyryte" na osobowości człowieka może objawiać się wielką liczbą odmian. W słowniku stylistycznym pod hasłem „charakter" znajdujemy prawie dwieście kolokacji [tzn. znaczeniowych wariantów kontekstu], w których słowo to występuje w naszym języku. Wg przywoływanego wydawnictwa charakter ludzki bywa m.in. „silny", „łagodny", „nieugięty", ale też „słaby" i „chwiejny" lub - co gorsza - „trudny", „gwałtowny", „despotyczny". Tenże słownik na pierwszym miejscu precyzuje znaczenie zwrotu: „człowiek z charakterem"; jest to mianowicie „mocarz, ktoś prawy i niezłomny, piękny moralnie" i właśnie kształtowanie takich cech u ludzi młodych postulują Autorzy artykułów, których lekturę proponujemy dziś Państwu. Czytelnicy znajdą więc na łamach Cywilizacji przede wszystkim wnikliwe rozważania, czym jest charakter ludzki w rozumieniu filozofii personalistycznej i konkretne, praktyczne wskazówki - jak go należy kształtować. Podkreślony został zwłaszcza fakt, że istotę owego arcyważnego procesu stanowi formacja woli u młodych ludzi oraz nauczenie ich trudnej lecz niezbędnej w życiu godziwym sztuki „wymagania od siebie". Autorzy nasi zwracają uwagę, iż kształtowanie charakteru młodego człowieka rozpoczyna się już we wczesnym dzieciństwie, w środowisku rodzinnym. Należytych jego efektów można się spodziewać jedynie wówczas, gdy rodzice będą oddziaływać na dziecko nie tylko poprzez polecenia i pouczenia słowne, lecz przede wszystkim poprzez własny, pozytywny przykład, gdy życie rodzinne będzie życiem wiernym nauce Chrystusowej, pełnym miłości i wzajemnego zrozumienia, lecz wolnym od pobłażliwości rodziców wobec błędów i zachcianek potomstwa.
W prezentowanych tekstach pojawia się również odpowiedź na niezmiernie ważne pytanie: jakich zmian należy dokonać, aby współczesna szkoła stała się wiarygodnym i użytecznym partnerem, owocnie wspomagającym rodziców w dziele formowania charakterów dzieci i młodzieży? Podejmujący ten aspekt zagadnienia Autorzy zgodnie twierdzą, że konieczny jest w tym celu przede wszystkim powrót do personalistycznej pedagogiki, tę zaś mogą właściwie realizować tylko nauczyciele z powołania, traktujący swoją profesję jako osobiste posłannictwo i ważną misję społeczną, „świadomi, iż w procesie wychowania nie reprezentują siebie, lecz prawdę" - jak można przeczytać w jednym z artykułów.
Ponadto szkoła współczesna powinna powrócić także - o co apelował nieustannie śp. o. M.A. Krąpiec - do idei kształcenia humanistycznego, uwzględniającego przynajmniej podstawy filozofii i kultury klasycznej oraz łaciny i greki, przywracającego należną rangę najwybitniejszym dziełom literatury ojczystej, uwrażliwiającego na piękno sztuki. .
Poza rekomendowanymi powyżej treściami, odpowiadającymi głównemu hasłu nowego nr. „Cywilizacji", jak zwykle polecamy uwadze Państwa teksty cykliczne, a oprócz nich - interesującą relację z pobytu Ojca Św. Benedykta XVI w Sydney, z okazji Światowych Dni Młodzieży i ciekawy artykuł F. Konecznego, który opublikowano w Skarbcu myśli polskiej.

ISSN 1643-3637, Fundacja Servire Veritati, Instytut Edukacji Narodowej, Lublin 2008, ss. 224, format: 166x240,  oprawa miękka

Wysyłka w przeciągu 1-5 dni roboczych

Więcej szczegółów

8,00 zł brutto

-13,00 zł

21,00 zł brutto

Dodaj do listy życzeń

Więcej informacji

Wychować mocarzy!

„O młodość z charakterem" - takie hasło przeczytali Państwo na okładce najnowszego 26 numeru kwartalnika „Cywilizacja". Jaki sens owo hasło zawiera? Słownik wyrazów obcych objaśnia, iż rzeczownik „charakter" (pochodzący od czasownika charassein - „zarysować", „wyryć", „naznaczyć bruzdami") w klasycznej grece oznaczał „piętno", „cechę wyróżniającą". Owo szczególne „piętno" „wyryte" na osobowości człowieka może objawiać się wielką liczbą odmian. W słowniku stylistycznym pod hasłem „charakter" znajdujemy prawie dwieście kolokacji [tzn. znaczeniowych wariantów kontekstu], w których słowo to występuje w naszym języku. Wg przywoływanego wydawnictwa charakter ludzki bywa m.in. „silny", „łagodny", „nieugięty", ale też „słaby" i „chwiejny" lub - co gorsza - „trudny", „gwałtowny", „despotyczny". Tenże słownik na pierwszym miejscu precyzuje znaczenie zwrotu: „człowiek z charakterem"; jest to mianowicie „mocarz, ktoś prawy i niezłomny, piękny moralnie" i właśnie kształtowanie takich cech u ludzi młodych postulują Autorzy artykułów, których lekturę proponujemy dziś Państwu. Czytelnicy znajdą więc na łamach Cywilizacji przede wszystkim wnikliwe rozważania, czym jest charakter ludzki w rozumieniu filozofii personalistycznej i konkretne, praktyczne wskazówki - jak go należy kształtować. Podkreślony został zwłaszcza fakt, że istotę owego arcyważnego procesu stanowi formacja woli u młodych ludzi oraz nauczenie ich trudnej lecz niezbędnej w życiu godziwym sztuki „wymagania od siebie". Autorzy nasi zwracają uwagę, iż kształtowanie charakteru młodego człowieka rozpoczyna się już we wczesnym dzieciństwie, w środowisku rodzinnym. Należytych jego efektów można się spodziewać jedynie wówczas, gdy rodzice będą oddziaływać na dziecko nie tylko poprzez polecenia i pouczenia słowne, lecz przede wszystkim poprzez własny, pozytywny przykład, gdy życie rodzinne będzie życiem wiernym nauce Chrystusowej, pełnym miłości i wzajemnego zrozumienia, lecz wolnym od pobłażliwości rodziców wobec błędów i zachcianek potomstwa.
W prezentowanych tekstach pojawia się również odpowiedź na niezmiernie ważne pytanie: jakich zmian należy dokonać, aby współczesna szkoła stała się wiarygodnym i użytecznym partnerem, owocnie wspomagającym rodziców w dziele formowania charakterów dzieci i młodzieży? Podejmujący ten aspekt zagadnienia Autorzy zgodnie twierdzą, że konieczny jest w tym celu przede wszystkim powrót do personalistycznej pedagogiki, tę zaś mogą właściwie realizować tylko nauczyciele z powołania, traktujący swoją profesję jako osobiste posłannictwo i ważną misję społeczną, „świadomi, iż w procesie wychowania nie reprezentują siebie, lecz prawdę" - jak można przeczytać w jednym z artykułów.
Ponadto szkoła współczesna powinna powrócić także - o co apelował nieustannie śp. o. M.A. Krąpiec - do idei kształcenia humanistycznego, uwzględniającego przynajmniej podstawy filozofii i kultury klasycznej oraz łaciny i greki, przywracającego należną rangę najwybitniejszym dziełom literatury ojczystej, uwrażliwiającego na piękno sztuki. .
Poza rekomendowanymi powyżej treściami, odpowiadającymi głównemu hasłu nowego nr. „Cywilizacji", jak zwykle polecamy uwadze Państwa teksty cykliczne, a oprócz nich - interesującą relację z pobytu Ojca Św. Benedykta XVI w Sydney, z okazji Światowych Dni Młodzieży i ciekawy artykuł F. Konecznego, który opublikowano w Skarbcu myśli polskiej.

ISSN 1643-3637, Fundacja Servire Veritati, Instytut Edukacji Narodowej, Lublin 2008, ss. 224, format: 166x240,  oprawa miękka

Opinie

Na razie nie dodano żadnej recenzji.

Napisz opinię

Cywilizacja nr 26 "O młodość z charakterem"

Cywilizacja nr 26 "O młodość z charakterem"

Wychować mocarzy!

„O młodość z charakterem" - takie hasło przeczytali Państwo na okładce najnowszego 26 numeru kwartalnika „Cywilizacja". Jaki sens owo hasło zawiera? Słownik wyrazów obcych objaśnia, iż rzeczownik „charakter" (pochodzący od czasownika charassein - „zarysować", „wyryć", „naznaczyć bruzdami") w klasycznej grece oznaczał „piętno", „cechę wyróżniającą". Owo szczególne „piętno" „wyryte" na osobowości człowieka może objawiać się wielką liczbą odmian. W słowniku stylistycznym pod hasłem „charakter" znajdujemy prawie dwieście kolokacji [tzn. znaczeniowych wariantów kontekstu], w których słowo to występuje w naszym języku. Wg przywoływanego wydawnictwa charakter ludzki bywa m.in. „silny", „łagodny", „nieugięty", ale też „słaby" i „chwiejny" lub - co gorsza - „trudny", „gwałtowny", „despotyczny". Tenże słownik na pierwszym miejscu precyzuje znaczenie zwrotu: „człowiek z charakterem"; jest to mianowicie „mocarz, ktoś prawy i niezłomny, piękny moralnie" i właśnie kształtowanie takich cech u ludzi młodych postulują Autorzy artykułów, których lekturę proponujemy dziś Państwu. Czytelnicy znajdą więc na łamach Cywilizacji przede wszystkim wnikliwe rozważania, czym jest charakter ludzki w rozumieniu filozofii personalistycznej i konkretne, praktyczne wskazówki - jak go należy kształtować. Podkreślony został zwłaszcza fakt, że istotę owego arcyważnego procesu stanowi formacja woli u młodych ludzi oraz nauczenie ich trudnej lecz niezbędnej w życiu godziwym sztuki „wymagania od siebie". Autorzy nasi zwracają uwagę, iż kształtowanie charakteru młodego człowieka rozpoczyna się już we wczesnym dzieciństwie, w środowisku rodzinnym. Należytych jego efektów można się spodziewać jedynie wówczas, gdy rodzice będą oddziaływać na dziecko nie tylko poprzez polecenia i pouczenia słowne, lecz przede wszystkim poprzez własny, pozytywny przykład, gdy życie rodzinne będzie życiem wiernym nauce Chrystusowej, pełnym miłości i wzajemnego zrozumienia, lecz wolnym od pobłażliwości rodziców wobec błędów i zachcianek potomstwa.
W prezentowanych tekstach pojawia się również odpowiedź na niezmiernie ważne pytanie: jakich zmian należy dokonać, aby współczesna szkoła stała się wiarygodnym i użytecznym partnerem, owocnie wspomagającym rodziców w dziele formowania charakterów dzieci i młodzieży? Podejmujący ten aspekt zagadnienia Autorzy zgodnie twierdzą, że konieczny jest w tym celu przede wszystkim powrót do personalistycznej pedagogiki, tę zaś mogą właściwie realizować tylko nauczyciele z powołania, traktujący swoją profesję jako osobiste posłannictwo i ważną misję społeczną, „świadomi, iż w procesie wychowania nie reprezentują siebie, lecz prawdę" - jak można przeczytać w jednym z artykułów.
Ponadto szkoła współczesna powinna powrócić także - o co apelował nieustannie śp. o. M.A. Krąpiec - do idei kształcenia humanistycznego, uwzględniającego przynajmniej podstawy filozofii i kultury klasycznej oraz łaciny i greki, przywracającego należną rangę najwybitniejszym dziełom literatury ojczystej, uwrażliwiającego na piękno sztuki. .
Poza rekomendowanymi powyżej treściami, odpowiadającymi głównemu hasłu nowego nr. „Cywilizacji", jak zwykle polecamy uwadze Państwa teksty cykliczne, a oprócz nich - interesującą relację z pobytu Ojca Św. Benedykta XVI w Sydney, z okazji Światowych Dni Młodzieży i ciekawy artykuł F. Konecznego, który opublikowano w Skarbcu myśli polskiej.

ISSN 1643-3637, Fundacja Servire Veritati, Instytut Edukacji Narodowej, Lublin 2008, ss. 224, format: 166x240,  oprawa miękka

Copyright © 2019 Fundacja Servire Veritati Instytut Edukacji Narodowej. Wykonanie: Nazwa.pl