Obniżka! Cywilizacja nr 22 'Pedagogika - z tradycją w jutro' Zobacz większe

Cywilizacja nr 22 "Pedagogika - z tradycją w jutro"

Nowy produkt

Pedagogika jest konieczna! Człowiek bowiem nie jest bytem doskonałym od razu, lecz rozwija się, jest w drodze do zdobycia doskonałości. Jednak nie każda pedagogika jest dobra! W historii pedagogiki odnotowano przecież tzw. antypedagogikę - nurt negujący potrzebę wychowania. Antypedagodzy podważyli zasadność wychowania człowieka w oparciu o zanegowanie faktu potencjalności natury ludzkiej, aktualizującej się w procesie kształcenia władz poznawczych (rozumu) i kształtowania władz pożądawczych (woli). Praktyka pokazuje jednak (zwłaszcza w szkołach amerykańskich), że założenia antypedagogiczne są tragiczne w skutkach dla dzieci i młodzieży i dla ładu społecznego. Współczesna polska pedagogika nie zdążyła całkowicie wdrożyć utopijnego projektu antypedagogów. Pozostały z niego tylko: błąd antropologiczny czyli fałszywa indywidualistyczna koncepcja człowieka nie podlegającego rozwojowi oraz przekonanie, że tradycyjne wychowanie wraz z jego metodami jest represyjne i nie respektuje godności, wolności i suwerenności dziecka (ideologia praw dziecka). Okazuje się jednak, że współczesna pedagogika nie może poprzestać tylko na opisie i krytyce klasycznego wychowania czy wychowania religijnego. Tak zredukowana - jest absurdalna. Co więcej, współczesna pedagogika musi zrehabilitować tradycję pedagogiczną i nawiązać z nią kontakt. Po co? I jaka pedagogika jest naprawdę konieczna? Autorzy nr. 22 „Cywilizacji" podejmują te pytania wskazując na pedagogikę klasyczną - najpełniejszą jak dotąd odpowiedź kultury i cywilizacji europejskiej na potrzeby człowieka. Zastanawiają się na ile jest ona niezastąpiona i aktualna w dzisiejszej sytuacji wychowawczej, szkolnej i rodzinnej, będącej terenem licznych eksperymentów i nieustannej zmienności. Zwracają uwagę na skarby pedagogicznej mądrości, które zawiera: jednym z nich jest realizm wiedzy o człowieku w jego złożoności i jedności; drugim aretologia, czyli koncepcja wychowania do charakteru poprzez kształtowanie cnót-sprawności. Wychowanie bowiem jest konieczne, to człowiek wychowany jest zdolny poznawać prawdę i dobro, rozumnie i celowo działać, wytwarzać piękno. Poznawszy prawdę o dobru chce dobrowolnie i jest zdolny żyć zgodnie z tą prawdą. Autorzy „Cywilizacji" zastanawiając się nad dorobkiem pedagogiki klasycznej, podkreślają, że pedagogika ma przewodzić w naturalnym dla człowieka rozwoju, świadomie i celowo kierować tym rozwojem: ma prowadzić do wzrostu człowieka w tym, co najbardziej ludzkie, w jego poznawaniu, wolności, miłości. Wskazują na skutki redukcyjnych koncepcji pedagogiki, które nie prowadzą wychowanka do zdobycia doskonałości. Nr 22 „Cywilizacji" zawiera materiały z VI Ogólnopolskiej Konferencji Nauczycieli i Wychowawców pt. Pedagogika klasyczna wobec wyzwań współczesności (Lublin, 10 III 2007). I część konferencji poświęcono wskazaniu koniecznych warunków wychowania i inspiracji klasycznej pedagogiki. Ponieważ wychowanie dokonuje się społecznie - w rodzinie, szkole, narodzie, państwie, Kościele, w ramach jakiejś cywilizacji, czyli metody życia społecznego, w ramach jakiegoś światopoglądu, w ramach jakiejś kultury medialnej. W II części konferencji w dyskusji panelowej nt. Współczesna szkoła: nowe problemy - tradycyjne rozwiązania podjęto problemy wychowawcze w dzisiejszej szkole w oświetleniu pedagogiki klasycznej. Celem obrad było ukazanie rozwiązań pedagogiki klasycznej i ich wartości dla rozwiązywania dzisiejszych problemów wychowawczych. W podsumowaniu konferencji sformułowano kilka uwag, trafnych również dla charakterystyki zawartości nr. 22 „Cywilizacji": Po pierwsze, wychowanie dotyczy człowieka. Pedagogika klasyczna dysponuje koncepcją człowieka jako osoby żyjącej w rodzinie, narodzie i kulturze. Wychowanie to aktualizacja możności człowieka. Człowiek jako byt osobowy i suwerenny realizuje się przez swą rozumność, wolność, twórczość, świętość w świetle dobra jako celu-motywu działania. Po drugie, szczególnie wartościowym aspektem klasycznej pedagogiki jest oparcie wychowania na aretologii - teorii cnót. Cnoty to usprawnienia, które wspomagają działanie i osiąganie celu ludzkiego życia. Pedagogika oparta na aretologii jest realistyczna i skuteczna. Po trzecie, wychowanie jako świadome i celowe oddziaływanie na człowieka dokonuje się przez kształtowanie charakteru. Charakter to aktywna i wartościująca postawa człowieka wobec rzeczywistości, to stałe usposobienie wewnętrzne nadające postępowaniu człowieka jednolity kierunek. Kategoria charakteru jest zwornikiem pedagogiki klasycznej i współczesnej. Po czwarte, pedagogika klasyczna zachowywała równowagę w kształtowaniu konkretnego człowieka poprzez posiadanie jego integralnej koncepcji jako jedności duchowo-fizycznej. Dzisiaj zaś pedagogika opiera się nie na antropologii i etyce, lecz na psychologii, a wychowanie jest zastępowane psychoterapią i manipulacją, wzmaga indywidualizm i subiektywizm. Po piąte, szkoła i współczesna pedagogika nie nadążają za dynamicznym rozwojem technik medialnych i informacyjnych. Powstało nowe pokolenie młodzieży zwane e-pokoleniem, które ukształtowało się wyłącznie poprzez kontakt z obrazem medialnym. Konieczne jest zatem opracowanie nowej strategii wychowania i edukacji medialnej pozwalającej młodemu człowiekowi odnaleźć się w chaosie informacyjnym. Wyniki dyskusji panelowej podsumowano następująco: konieczne jest zintegrowanie wysiłków i współpracy rodziny i szkoły w dziedzinie wychowania, powrót do dyscypliny i porządku w życiu szkolnym, troska o autorytet nauczyciela, cała szkoła i wszyscy nauczyciele powinni realnie realizować właściwy program wychowawczy nastawiony na kształtowanie charakteru ucznia, profilaktyka uzależnień musi bazować na pozytywnej pracy wychowawczej nad charakterem ucznia, nie zaś jedynie na zwalczaniu następstw jego braku charakteru, niezbędne jest uczenie młodzieży odbioru mediów i nakierowanie na kulturę słowa, a nie tylko obrazu. Za najważniejsze bieżące potrzeby uznano przywrócenie etosu wychowawcy i nauczyciela, współdziałanie rodziny ze szkołą oraz wdrożenie ogólnospołecznego powszechnego procesu wychowania poprzez kształtowanie charakteru młodzieży. Co to znaczy być cierpliwym, sprawiedliwym, roztropnym, mężnym? Dlaczego wychowanie charakteru jest skuteczniejsze niż najlepsze programy profilaktyki uzależnień? Czy możliwe jest wychowanie narodowe? Jak przywracać dyscyplinę i autorytet w szkole? Na czym polega wychowanie chrześcijańskie? Czy wychowuje się osoby w starszym wieku? Te i inne trudne pytania znajdują swoją odpowiedź w nr 22 „Cywilizacji". Zapraszamy do ponownego spotkania z wykładowcami oraz korzystania z ich wiedzy i doświadczeń. REDAKCJA

ISSN 1643-3637, Fundacja Servire Veritati. Instytut Edukacji Narodowej, Lublin 2007, ss. 224, format: 166x240 , miękka oprawa

Wysyłka w przeciągu 1-5 dni roboczych

Więcej szczegółów

8,00 zł brutto

-13,00 zł

21,00 zł brutto

Dodaj do listy życzeń

Więcej informacji

Pedagogika jest konieczna! Człowiek bowiem nie jest bytem doskonałym od razu, lecz rozwija się, jest w drodze do zdobycia doskonałości. Jednak nie każda pedagogika jest dobra! W historii pedagogiki odnotowano przecież tzw. antypedagogikę - nurt negujący potrzebę wychowania. Antypedagodzy podważyli zasadność wychowania człowieka w oparciu o zanegowanie faktu potencjalności natury ludzkiej, aktualizującej się w procesie kształcenia władz poznawczych (rozumu) i kształtowania władz pożądawczych (woli). Praktyka pokazuje jednak (zwłaszcza w szkołach amerykańskich), że założenia antypedagogiczne są tragiczne w skutkach dla dzieci i młodzieży i dla ładu społecznego. Współczesna polska pedagogika nie zdążyła całkowicie wdrożyć utopijnego projektu antypedagogów. Pozostały z niego tylko: błąd antropologiczny czyli fałszywa indywidualistyczna koncepcja człowieka nie podlegającego rozwojowi oraz przekonanie, że tradycyjne wychowanie wraz z jego metodami jest represyjne i nie respektuje godności, wolności i suwerenności dziecka (ideologia praw dziecka). Okazuje się jednak, że współczesna pedagogika nie może poprzestać tylko na opisie i krytyce klasycznego wychowania czy wychowania religijnego. Tak zredukowana - jest absurdalna. Co więcej, współczesna pedagogika musi zrehabilitować tradycję pedagogiczną i nawiązać z nią kontakt. Po co? I jaka pedagogika jest naprawdę konieczna? Autorzy nr. 22 „Cywilizacji" podejmują te pytania wskazując na pedagogikę klasyczną - najpełniejszą jak dotąd odpowiedź kultury i cywilizacji europejskiej na potrzeby człowieka. Zastanawiają się na ile jest ona niezastąpiona i aktualna w dzisiejszej sytuacji wychowawczej, szkolnej i rodzinnej, będącej terenem licznych eksperymentów i nieustannej zmienności. Zwracają uwagę na skarby pedagogicznej mądrości, które zawiera: jednym z nich jest realizm wiedzy o człowieku w jego złożoności i jedności; drugim aretologia, czyli koncepcja wychowania do charakteru poprzez kształtowanie cnót-sprawności. Wychowanie bowiem jest konieczne, to człowiek wychowany jest zdolny poznawać prawdę i dobro, rozumnie i celowo działać, wytwarzać piękno. Poznawszy prawdę o dobru chce dobrowolnie i jest zdolny żyć zgodnie z tą prawdą. Autorzy „Cywilizacji" zastanawiając się nad dorobkiem pedagogiki klasycznej, podkreślają, że pedagogika ma przewodzić w naturalnym dla człowieka rozwoju, świadomie i celowo kierować tym rozwojem: ma prowadzić do wzrostu człowieka w tym, co najbardziej ludzkie, w jego poznawaniu, wolności, miłości. Wskazują na skutki redukcyjnych koncepcji pedagogiki, które nie prowadzą wychowanka do zdobycia doskonałości. Nr 22 „Cywilizacji" zawiera materiały z VI Ogólnopolskiej Konferencji Nauczycieli i Wychowawców pt. Pedagogika klasyczna wobec wyzwań współczesności (Lublin, 10 III 2007). I część konferencji poświęcono wskazaniu koniecznych warunków wychowania i inspiracji klasycznej pedagogiki. Ponieważ wychowanie dokonuje się społecznie - w rodzinie, szkole, narodzie, państwie, Kościele, w ramach jakiejś cywilizacji, czyli metody życia społecznego, w ramach jakiegoś światopoglądu, w ramach jakiejś kultury medialnej. W II części konferencji w dyskusji panelowej nt. Współczesna szkoła: nowe problemy - tradycyjne rozwiązania podjęto problemy wychowawcze w dzisiejszej szkole w oświetleniu pedagogiki klasycznej. Celem obrad było ukazanie rozwiązań pedagogiki klasycznej i ich wartości dla rozwiązywania dzisiejszych problemów wychowawczych. W podsumowaniu konferencji sformułowano kilka uwag, trafnych również dla charakterystyki zawartości nr. 22 „Cywilizacji": Po pierwsze, wychowanie dotyczy człowieka. Pedagogika klasyczna dysponuje koncepcją człowieka jako osoby żyjącej w rodzinie, narodzie i kulturze. Wychowanie to aktualizacja możności człowieka. Człowiek jako byt osobowy i suwerenny realizuje się przez swą rozumność, wolność, twórczość, świętość w świetle dobra jako celu-motywu działania. Po drugie, szczególnie wartościowym aspektem klasycznej pedagogiki jest oparcie wychowania na aretologii - teorii cnót. Cnoty to usprawnienia, które wspomagają działanie i osiąganie celu ludzkiego życia. Pedagogika oparta na aretologii jest realistyczna i skuteczna. Po trzecie, wychowanie jako świadome i celowe oddziaływanie na człowieka dokonuje się przez kształtowanie charakteru. Charakter to aktywna i wartościująca postawa człowieka wobec rzeczywistości, to stałe usposobienie wewnętrzne nadające postępowaniu człowieka jednolity kierunek. Kategoria charakteru jest zwornikiem pedagogiki klasycznej i współczesnej. Po czwarte, pedagogika klasyczna zachowywała równowagę w kształtowaniu konkretnego człowieka poprzez posiadanie jego integralnej koncepcji jako jedności duchowo-fizycznej. Dzisiaj zaś pedagogika opiera się nie na antropologii i etyce, lecz na psychologii, a wychowanie jest zastępowane psychoterapią i manipulacją, wzmaga indywidualizm i subiektywizm. Po piąte, szkoła i współczesna pedagogika nie nadążają za dynamicznym rozwojem technik medialnych i informacyjnych. Powstało nowe pokolenie młodzieży zwane e-pokoleniem, które ukształtowało się wyłącznie poprzez kontakt z obrazem medialnym. Konieczne jest zatem opracowanie nowej strategii wychowania i edukacji medialnej pozwalającej młodemu człowiekowi odnaleźć się w chaosie informacyjnym. Wyniki dyskusji panelowej podsumowano następująco: konieczne jest zintegrowanie wysiłków i współpracy rodziny i szkoły w dziedzinie wychowania, powrót do dyscypliny i porządku w życiu szkolnym, troska o autorytet nauczyciela, cała szkoła i wszyscy nauczyciele powinni realnie realizować właściwy program wychowawczy nastawiony na kształtowanie charakteru ucznia, profilaktyka uzależnień musi bazować na pozytywnej pracy wychowawczej nad charakterem ucznia, nie zaś jedynie na zwalczaniu następstw jego braku charakteru, niezbędne jest uczenie młodzieży odbioru mediów i nakierowanie na kulturę słowa, a nie tylko obrazu. Za najważniejsze bieżące potrzeby uznano przywrócenie etosu wychowawcy i nauczyciela, współdziałanie rodziny ze szkołą oraz wdrożenie ogólnospołecznego powszechnego procesu wychowania poprzez kształtowanie charakteru młodzieży. Co to znaczy być cierpliwym, sprawiedliwym, roztropnym, mężnym? Dlaczego wychowanie charakteru jest skuteczniejsze niż najlepsze programy profilaktyki uzależnień? Czy możliwe jest wychowanie narodowe? Jak przywracać dyscyplinę i autorytet w szkole? Na czym polega wychowanie chrześcijańskie? Czy wychowuje się osoby w starszym wieku? Te i inne trudne pytania znajdują swoją odpowiedź w nr 22 „Cywilizacji". Zapraszamy do ponownego spotkania z wykładowcami oraz korzystania z ich wiedzy i doświadczeń. REDAKCJA

ISSN 1643-3637, Fundacja Servire Veritati. Instytut Edukacji Narodowej, Lublin 2007, ss. 224, format: 166x240 , miękka oprawa

Opinie

Na razie nie dodano żadnej recenzji.

Napisz opinię

Cywilizacja nr 22 "Pedagogika - z tradycją w jutro"

Cywilizacja nr 22 "Pedagogika - z tradycją w jutro"

Pedagogika jest konieczna! Człowiek bowiem nie jest bytem doskonałym od razu, lecz rozwija się, jest w drodze do zdobycia doskonałości. Jednak nie każda pedagogika jest dobra! W historii pedagogiki odnotowano przecież tzw. antypedagogikę - nurt negujący potrzebę wychowania. Antypedagodzy podważyli zasadność wychowania człowieka w oparciu o zanegowanie faktu potencjalności natury ludzkiej, aktualizującej się w procesie kształcenia władz poznawczych (rozumu) i kształtowania władz pożądawczych (woli). Praktyka pokazuje jednak (zwłaszcza w szkołach amerykańskich), że założenia antypedagogiczne są tragiczne w skutkach dla dzieci i młodzieży i dla ładu społecznego. Współczesna polska pedagogika nie zdążyła całkowicie wdrożyć utopijnego projektu antypedagogów. Pozostały z niego tylko: błąd antropologiczny czyli fałszywa indywidualistyczna koncepcja człowieka nie podlegającego rozwojowi oraz przekonanie, że tradycyjne wychowanie wraz z jego metodami jest represyjne i nie respektuje godności, wolności i suwerenności dziecka (ideologia praw dziecka). Okazuje się jednak, że współczesna pedagogika nie może poprzestać tylko na opisie i krytyce klasycznego wychowania czy wychowania religijnego. Tak zredukowana - jest absurdalna. Co więcej, współczesna pedagogika musi zrehabilitować tradycję pedagogiczną i nawiązać z nią kontakt. Po co? I jaka pedagogika jest naprawdę konieczna? Autorzy nr. 22 „Cywilizacji" podejmują te pytania wskazując na pedagogikę klasyczną - najpełniejszą jak dotąd odpowiedź kultury i cywilizacji europejskiej na potrzeby człowieka. Zastanawiają się na ile jest ona niezastąpiona i aktualna w dzisiejszej sytuacji wychowawczej, szkolnej i rodzinnej, będącej terenem licznych eksperymentów i nieustannej zmienności. Zwracają uwagę na skarby pedagogicznej mądrości, które zawiera: jednym z nich jest realizm wiedzy o człowieku w jego złożoności i jedności; drugim aretologia, czyli koncepcja wychowania do charakteru poprzez kształtowanie cnót-sprawności. Wychowanie bowiem jest konieczne, to człowiek wychowany jest zdolny poznawać prawdę i dobro, rozumnie i celowo działać, wytwarzać piękno. Poznawszy prawdę o dobru chce dobrowolnie i jest zdolny żyć zgodnie z tą prawdą. Autorzy „Cywilizacji" zastanawiając się nad dorobkiem pedagogiki klasycznej, podkreślają, że pedagogika ma przewodzić w naturalnym dla człowieka rozwoju, świadomie i celowo kierować tym rozwojem: ma prowadzić do wzrostu człowieka w tym, co najbardziej ludzkie, w jego poznawaniu, wolności, miłości. Wskazują na skutki redukcyjnych koncepcji pedagogiki, które nie prowadzą wychowanka do zdobycia doskonałości. Nr 22 „Cywilizacji" zawiera materiały z VI Ogólnopolskiej Konferencji Nauczycieli i Wychowawców pt. Pedagogika klasyczna wobec wyzwań współczesności (Lublin, 10 III 2007). I część konferencji poświęcono wskazaniu koniecznych warunków wychowania i inspiracji klasycznej pedagogiki. Ponieważ wychowanie dokonuje się społecznie - w rodzinie, szkole, narodzie, państwie, Kościele, w ramach jakiejś cywilizacji, czyli metody życia społecznego, w ramach jakiegoś światopoglądu, w ramach jakiejś kultury medialnej. W II części konferencji w dyskusji panelowej nt. Współczesna szkoła: nowe problemy - tradycyjne rozwiązania podjęto problemy wychowawcze w dzisiejszej szkole w oświetleniu pedagogiki klasycznej. Celem obrad było ukazanie rozwiązań pedagogiki klasycznej i ich wartości dla rozwiązywania dzisiejszych problemów wychowawczych. W podsumowaniu konferencji sformułowano kilka uwag, trafnych również dla charakterystyki zawartości nr. 22 „Cywilizacji": Po pierwsze, wychowanie dotyczy człowieka. Pedagogika klasyczna dysponuje koncepcją człowieka jako osoby żyjącej w rodzinie, narodzie i kulturze. Wychowanie to aktualizacja możności człowieka. Człowiek jako byt osobowy i suwerenny realizuje się przez swą rozumność, wolność, twórczość, świętość w świetle dobra jako celu-motywu działania. Po drugie, szczególnie wartościowym aspektem klasycznej pedagogiki jest oparcie wychowania na aretologii - teorii cnót. Cnoty to usprawnienia, które wspomagają działanie i osiąganie celu ludzkiego życia. Pedagogika oparta na aretologii jest realistyczna i skuteczna. Po trzecie, wychowanie jako świadome i celowe oddziaływanie na człowieka dokonuje się przez kształtowanie charakteru. Charakter to aktywna i wartościująca postawa człowieka wobec rzeczywistości, to stałe usposobienie wewnętrzne nadające postępowaniu człowieka jednolity kierunek. Kategoria charakteru jest zwornikiem pedagogiki klasycznej i współczesnej. Po czwarte, pedagogika klasyczna zachowywała równowagę w kształtowaniu konkretnego człowieka poprzez posiadanie jego integralnej koncepcji jako jedności duchowo-fizycznej. Dzisiaj zaś pedagogika opiera się nie na antropologii i etyce, lecz na psychologii, a wychowanie jest zastępowane psychoterapią i manipulacją, wzmaga indywidualizm i subiektywizm. Po piąte, szkoła i współczesna pedagogika nie nadążają za dynamicznym rozwojem technik medialnych i informacyjnych. Powstało nowe pokolenie młodzieży zwane e-pokoleniem, które ukształtowało się wyłącznie poprzez kontakt z obrazem medialnym. Konieczne jest zatem opracowanie nowej strategii wychowania i edukacji medialnej pozwalającej młodemu człowiekowi odnaleźć się w chaosie informacyjnym. Wyniki dyskusji panelowej podsumowano następująco: konieczne jest zintegrowanie wysiłków i współpracy rodziny i szkoły w dziedzinie wychowania, powrót do dyscypliny i porządku w życiu szkolnym, troska o autorytet nauczyciela, cała szkoła i wszyscy nauczyciele powinni realnie realizować właściwy program wychowawczy nastawiony na kształtowanie charakteru ucznia, profilaktyka uzależnień musi bazować na pozytywnej pracy wychowawczej nad charakterem ucznia, nie zaś jedynie na zwalczaniu następstw jego braku charakteru, niezbędne jest uczenie młodzieży odbioru mediów i nakierowanie na kulturę słowa, a nie tylko obrazu. Za najważniejsze bieżące potrzeby uznano przywrócenie etosu wychowawcy i nauczyciela, współdziałanie rodziny ze szkołą oraz wdrożenie ogólnospołecznego powszechnego procesu wychowania poprzez kształtowanie charakteru młodzieży. Co to znaczy być cierpliwym, sprawiedliwym, roztropnym, mężnym? Dlaczego wychowanie charakteru jest skuteczniejsze niż najlepsze programy profilaktyki uzależnień? Czy możliwe jest wychowanie narodowe? Jak przywracać dyscyplinę i autorytet w szkole? Na czym polega wychowanie chrześcijańskie? Czy wychowuje się osoby w starszym wieku? Te i inne trudne pytania znajdują swoją odpowiedź w nr 22 „Cywilizacji". Zapraszamy do ponownego spotkania z wykładowcami oraz korzystania z ich wiedzy i doświadczeń. REDAKCJA

ISSN 1643-3637, Fundacja Servire Veritati. Instytut Edukacji Narodowej, Lublin 2007, ss. 224, format: 166x240 , miękka oprawa

Copyright © 2019 Fundacja Servire Veritati Instytut Edukacji Narodowej. Wykonanie: Nazwa.pl